เขาเคยช่วยคนในหมู่บ้านที่ประสบอุบัติเหตุตั้งแต่สมัยมัธยมต้น และตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็ซื้อเครื่องกรองน้ำให้ห้องทดลองเพื่อให้ทุกคนใช้ร่วมกัน คอยเปลี่ยนน้ำให้โดยไม่เคยบอกใครว่าเป็นฝีมือตัวเอง ทุกครั้งที่มีคนถามถึงสุขภาพหรือความเป็นอยู่ เขามักจะยิ้มและตอบเพียงว่า “ผมอยู่ได้ครับ”
จนกระทั่งโศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นกับชายหนุ่มผู้ดีงามคนนี้ ด้วยวิถีชีวิตที่ไม่สมดุล กินไม่เป็นเวลา พักผ่อนไม่เพียงพอ และทำงานหนักเกินไป ทำให้ร่างกายของเขาทรุดลง….
วันที่ 5 ตุลาคม 2020 หนิวตื่นเช้ามาเตรียมทำวิจัยให้เสร็จ ก่อนที่จะสารภาพรักกับเพื่อนหญิงคนหนึ่งในกลุ่ม แต่แล้วเขาก็ล้มลงในห้องทดลองเพราะปวดหัวอย่างรุนแรง ถูกหามส่งโรงพยาบาลในอาการโคม่า แพทย์วินิจฉัยว่าเขามีภาวะหลอดเลือดสมองแตกจากความผิดปกติของหลอดเลือดตั้งแต่กำเนิด ซึ่งไม่สามารถคาดเดาได้ล่วงหน้า
ในช่วงสุดท้ายของชีวิต แม้จะพูดไม่ได้ชัดแล้ว เขาก็ยังจับมือแม่และพยายามพูดปลอบเบาๆ ว่า “แม่… อย่าร้องไห้นะ…” และนั่นคือคำพูดสุดท้ายของเขา ก่อนจะหมดสติและเสียชีวิตในเวลาต่อมา ขณะอายุเพียง 24 ปี
เมื่อพ่อของหนิวเก็บของของลูกชาย พบบัตร ATM 5 ใบ ในจำนวนนี้มี 2 ใบที่ไม่มีเงินเลย ส่วนอีก 3 ใบรวมกันมีเงินเพียง 22 หยวน (ประมาณ 120 บาทไทย) ตอนที่เห็นตัวเลขในเครื่องกดเงิน พ่อของเขาทรุดลงและร้องไห้… เบื้องหลังคำพูดเรียบง่ายว่า “ผมอยู่ได้ครับ” คือชีวิตที่อดทน อดกลั้น และเสียสละเพื่อครอบครัวอย่างน่าเหลือเชื่อ
ก่อนเสียชีวิต หนิว จงหนาน ได้แสดงความจำนงบริจาคอวัยวะ โดยตับและไตทั้งสองข้างของเขาได้ช่วยชีวิตผู้ป่วยอีก 3 คน ที่รอเปลี่ยนอวัยวะอยู่ เดิมครอบครัวไม่เห็นด้วยเพราะสงสารลูก แต่สุดท้ายก็ยินยอมตามความตั้งใจของเขา แม้เขาจะจากโลกนี้ไปแล้ว แต่ความดีและการเสียสละของเขายังมีลมหายใจ ผ่านร่างกายของผู้ที่เขาได้ช่วยไว้
แม่ของเขากล่าวทั้งน้ำตาว่า “บางที… ลูกของฉันก็อาจจะยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง…” ขณะที่เพียง 10 วันหลังจากลูกชายจากไป พ่อของหนิวก็ต้องกลับไปทำงานก่อสร้างอีกครั้ง เพราะครอบครัวยังต้องดูแลลูกชายคนเล็ก ซึ่งตอนนี้กลายเป็นความหวังเดียวของบ้าน

เรื่องราวของ หนิว จงหนาน เคยสร้างแรงสั่นสะเทือนให้โซเชียลจีน ไม่เพียงเพราะความสามารถของเขาเท่านั้น แต่เพราะจุดจบอันน่าเศร้า ชายหนุ่มผู้มีความฝัน ซื่อสัตย์ เสียสละ ทุ่มเทเพื่อครอบครัว แต่จากไปก่อนจะได้มีชีวิตเป็นของตัวเอง
เรื่องราวนี้จึงเป็นบทเรียนเตือนใจว่า ความฝันและความรับผิดชอบเป็นสิ่งมีค่า แต่อย่ากลายเป็นเครื่องจักรที่รู้แต่ให้คนอื่น โดยลืมดูแลตัวเอง เพราะเมื่อเรามีสุขภาพดีและความสุข เราจึงจะสามารถแบ่งปันสิ่งดีๆ กับคนรอบข้างได้อย่างยั่งยืน